مُهِم این نیست کـه قَشَنگ بـاشی ، قَشَنگ این اَست کـه مُهِم باشی حَتی بَرایِ یِـک نَفَر

تَختِهِْ سیاهِ قَلبِ مَـن پُـر اَز نِـوِشته هایِ تُوست. نیمکـَتِ چوبیِ دِلَم واسِه هَمیشه جایِ تُوست.

نَفَسَم بـه شُمارِه می اُفتَد...
وَقتی بـه کُوه سینهِ تـو صُعود می کُنَم
وای!!! چِـه هَوایِ تازِه ای دارد
بازدَمِ "تــــو"

مَجنون را بـه مَحکـَمِه یِ عَدل بُردَند . گُفتَند توبه کُـن گُفت {خُدایا عاشِقَم عاشِقتَرَم کُـن}

گِرِفتارِ سُکوتِ دیروزَم وَ دَرگیرِ هَیاهویِ اِمروز ، اَز تـو دورَم وَ بـه خودَم نَزدیک . اَز هَمیشِه بیشتَر خودَم را دوست وَ این عَلاقِه گوشِه ای اَست اَز عِشقی کِـه تـو تَقدیمَم کَردی

دوســــتَت دارَم هَدیه ایست کـه هَـر قَلبی فَــــهمِ گِرِفتَنِش رو نَدارِه
قِیمَتی دارِه کـه هَـر کـَسی تـَـــوانِ پَرداختِش رو نَدارِه
جُملِهْ کوتاهیست کـه هَـر کـَسی لــــیاقَتِ شِنیدَ‌نـِش رو نَداره...

این عَصرهایِ پائیزی،
عَجـیب بـوی ِ نـَفَس هـای ِ تـو را مـی دَهَـد ...!
گـویی ... تـو اِتـِفاق می اُفـتی ؛ وَ مـَن دُچـار می شَـوَم
تـَمام ِ "مَــن" دارد "تـــو" می شَـوَد